Ania Ławska FW 2013

Jeśli Agata Bieleń, o której pisałam kilka postów temu, przełożyła swoją biżuterię na język delikatności, to tym razem kobiece dodatki Ani Ławskiej mają w sobie zdecydowanie więcej surowości. Od kilku miesięcy (!) nie mogę nadziwić się, temu, jak doskonale uzupełniają się te dwie kolekcje.

Delikatne bąbelki z poprzedniego sezonu, jesienią ustąpiły miejsca kwadratom i prostokątom. Bez obłych kształtów biżuteria ma w sobie zdecydowanie więcej surowości. Ale Ania Ławska wie, jak dodać stali trochę uczucia. Proste formy ułożone w geometryczne wzory "zmiękczone" są delikatnymi łańcuszkami i powracającymi co sezon skórkami. Subtelne metki przypominają raczej kolejną ozdobę, a nie logo marki. Podziwiam Anię, że cały czas pracuje w obrębie tych samych surowców, jednocześnie pokazując coś w charakterystycznej dla siebie estetyce, ale świeżego. Najnowsza (chociaż lada moment pojawią się wiosenne nowości, teoretycznie trwa jeszcze sezon jesienno-zimowy) kolekcja jest zręcznym połączeniem przeciwieństw. Długie z krótkim, delikatne z surowym. Chłodny marmur i głęboki, kobiecy dekolt. Chociaż zestawianie sprzeczności nie jest niczym nowym, nie wszystkim wychodzi to tak dobrze, jak Ani Ławskiej. Biorę wszystkie modele!

Wszystkie zdjęcia - SOUSOU Studio, modelka - Asia; fanpage i strona Ani

Rilke FW 2013

Nie mam zamiaru ukrywać tego, że Rilke to moja słabość. Cały czas pamiętam pierwsze spotkanie z jej piękną bielizną. Nie chce mi się wierzyć, że było to ponad trzy lata temu, bo od tego czasu uczucia wcale nie osłabły. Powiedziałabym nawet, że dojrzały. Tak, jak dojrzewa marka.

Dlaczego dojrzewa? Po pierwsze - kampania. Zdjęcia autorstwa Marii Eriksson mogłyby równie dobrze przedstawiać produkty La Perla czy Kiki de Montparnasse. Po drugie - estetyka. Kto zna początki Rilke, ten zapewne pamięta, że całość była raczej zbiorem pojedynczych egzemplarzy, niż spójną, wyróżniającą się kolekcją. I chociaż nadal nie wiem, czy w przypadku bielizny można mówić o kolekcjach, to mam wrażenie, że Rilke z wszystkich interesujących ją tematów wybrała kilka, wokół których konsekwentnie buduje swoją markę. Co sezon pojawiają się koronki i przezroczystości. Niby nic nowego, a jednak wyróżnia się od innych produktów. Rilke korzysta ze swoich wcześniejszych pomysłów, ale ich nie powiela. Klasyczny, "trójkątny" stanik w jednej z kolekcji otrzymuje dodatkowe, elastyczne paseczki, w innych pudrową koronkę. To właśnie takie detale, w połączeniu ze świetną jakością (sprawdzone!) są głównym przejawem rilkowej dojrzałości. I chyba nie bez powodu, przez pomyłkę napisałam przed chwilą "doskonałości".

Wszystkie zdjęcia - Maria Eriksson; blog i fanpage Rilke.

Agata Bieleń | Fine line

Agata Bieleń kojarzy się z oszczędnością i surowością form. Skreśla przymiotniki - jej biżuterię wyjątkowo trudno opisać, bo ona... po prostu jest. W tych bardziej i mniej skomplikowanych połączeniach linii prostej znajduje się coś przyciągającego wzrok, co jednocześnie nie pozwala na zbyt wiele słów. Ale najnowsza kolekcja, Fine line zaskakuje kobiecością i delikatnością.

Mimo całej tej surowości, geometryczności i prostoty, znalazło się miejsce na (ciepłe) emocje. Fine line to powrót do inspiracji, które towarzyszyły Agacie na początku jej kariery (nie boję użyć się tego słowa - patrząc na to, jak rozwija się jej marka, to naprawdę odpowiednie określenie). Pamiętam jeden ze swoich pierwszych wpisów (co ciekawe, była to również jedna z pierwszych publikacji Agaty) - projektantka opowiadała wtedy o fanatyzmie liniowym, zainteresowaniu stalowym drutem, który poddaje się jej pomysłom i umiejętnościom. W Fine line wszystko to, co 3 lata temu (!) mówiła Agata, wraca w nieco dojrzalszej wersji. Odnoszę wrażenie, że dostrzegam wymianę myśli między Agatą a inną poznańską projektantką biżuterii - Anią Ławską. Chociaż od zawsze wykorzystują podobne surowce, wydaje mi się, że tym razem poszły o krok dalej. W kobiecej biżuterii Ani pojawiła się surowość, za to Agata stworzyła coś wyjątkowo kruchego i delikatnego. A może to tylko przypadek, w którym dopatruję się reguły. Za to jestem pewna, że najnowsza kolekcja Agaty odzwierciedla słowa, które projektantka zamieściła w notce prasowej - "dobrze zaprojektowany produkt znika, bo staje się częścią nas".

Zdjęcia z sesji - Karolina Miądowicz, fanpage i strona Agaty Bieleń.

Manitic

Kiedy pisałam jeden z tekstów podczas ubiegłorocznego AFF, miałam przyjemność rozmawiać z Marite i Rolandem z łotewskiego duetu Mareunrol's. Prowadzący ubiegłoroczne warsztaty projektowania mieli sporo spostrzeżeń dotyczących polskich projektantów i krajowego rynku mody. Główny zarzut? Mało kto myśli u nas w perspektywie... światowej. Dlatego podziwiam markę, która to "światowe myślenie" zaczęła od Anglii, a konkretniej jednej ze "stolic mody". I radzi sobie coraz lepiej, bo jak mówi Martyna Lipińska, założycielka Manitic, Londyn to naprawdę inspirujące miasto.

Nie da się ukryć, że marka naprawdę się rozwinęła i każda kolekcja to krok (a w niektórych przypadkach nawet sus) do przodu. Projekty powstają w Polsce, wyłącznie z europejskich materiałów, dzięki czemu ich jakość jest pod ciągłą kontrolą. W końcu właśnie tego poszukują klienci. Wracając do samych kolekcji - droga, jaką pokonała projektantka, naprawdę robi wrażenie. Od nieskomplikowanych ubrań (chciałoby się nawet napisać "ubranek"), do stworzenia własnego wzoru, powtarzającego się na większości sylwetek. Właśnie wzór czuwa nad tym, by wszystko co powstało do tej pory, było spójne. Na mijającą już zimę pojawił się w połączeniu ze zgniłą zielenią (jestem pod wrażeniem, jak można wykorzystać ten trudny kolor) i pięknym, nasyconym różu, teraz wraca w kilku odcieniach niebieskiego i klasycznej bieli z czernią. A jako dodatkowy "smaczek" - powstało również kilka egzemplarzy rewelacyjnych torebek (z bonusem dla podglądaczy). Gratka dla tych, którzy zmęczeni są wielkimi worami, "hobo" i innymi przepastnymi torbiszczami, które nie mają sztywnej konstrukcji. Ten model w kilka sekund podbił moje serce, ale nawet najprostsza wersja ma w sobie właśnie to, czego szukamy w rzeczach od projektantów - oryginalność połączoną z jakością.

Wszystkie zdjęcia -Maciej Bernas, modelka - Sandra/Model+, makijaż - Aga Wilk/Boom Team, włosy - Iwona Gorzelak/Bagatela10, stylizacja - Paula Dudziak/Boom Team, asystent - Arkadiusz Szczudło; strona i fanpage Manitic.

Domi Grzybek FW 2013

Domi Grzybek jest jedną z tych projektantek, której nazwisko podaję, jeśli ktoś nie chce uwierzyć, że warto zainteresować się polską modą. Nie ukrywam, że Domi jest na liście moich ulubionych projektantów i wierzę, że to, co robi, to nasz "towar eksportowy". Obserwuję jej działania od kilku lat i od samego początku jestem ich efektami całkowicie oczarowana. Fakt, że projektantka konsekwentnie się rozwija, jest chyba najlepszą zapowiedzią jej sukcesu.

Projekty Domi Grzybek są wyjątkowo rozpoznawalne i charakterystyczne, a jednocześnie szalenie kreatywne. Niby podobne, ale nigdy takie same. Co sezon Domi pokazuje coś innego, a jednocześnie nie odchodzi od swojej estetyki - zarówno w kontekście samych projektów, jak i całej otoczki - chyba nie tylko ja jestem fanką jej lookbooków (autorstwa bardzo zdolnej Moniki Jelińskiej), bo KMAG wyróżnił Domi statuetką HUSH Selected za najlepszą sesję wizerunkową. W jesienno-zimowej kolekcji Domi znów pojawiają się połączenia wzorów i kolorów. Tym razem ubrania zdominowały czarno-białe kropki i związki szarości z pudrowym różem. Brzmi spokojnie, ale nie dajmy się zwieść pozorom. Całość to naprawdę energetyzująca mieszanka. Nie wiem, czy istnieją słowa, które mogą oddać to, jakie są te ubrania - młodzieżowe, radosne, świeże? To chyba kombinacja równie szalona co ta, którą widać na zdjęciach. Wierzę w to, że za kilka lat o Domi Grzybek będzie naprawdę głośno... nie tylko w Polsce.

Wszystkie zdjęcia - Monika Jelińska, makijaż - Grzegorz Szustak, Agata Walewander, modelki - Paulina Mikus,Ola Mikus /EC Management, stylizacja i postprodukcja - Dag, specjalne podziękowania - Ola Bąkowska. Zapraszam na fanpage Domi na Facebooku.

Inspiracje... Łódź na jesień

Wracam na chwilę do przedostatniej edycji łódzkiego "tygodnia mody" - znalazłam tam kilka kolekcji, o których po prostu... zapomniałam. Chociaż mogłoby się wydawać, że jesień i zima już dawno za nami, a myślami powinniśmy być przy wiośnie, obawiam się, że mróz i śnieg za oknem dopiero nas czekają... Zalety przeglądania kolekcji dopiero w styczniu? Większość modeli dostępna jest już w sprzedaży i można się im dokładniej przyjrzeć. Poniżej moje trzy typy - Wiola Wołczyńska (cekiny!), Agnieszka Orlińska (biorę wszystko) i Agata Wojtkiewicz (pierwszy raz w życiu wzdycham do... zwykłej koszulki). W takich zestawieniach widać moje słabości - uwielbiam spódnice, proste fasony i naturalne tkaniny Chociaż dla srebra w wydaniu Wołczyńskiej i Wojtkiewicz robię wyjątek, bo kiedy za oknem słońce pojawia się tylko na kilka krótkich godzin, przyda się każde rozświetlenie... nawet cekinowe.

Wszystkie zdjęcia - Marek Makowski (Wiola Wołczyńska | Agnieszka Orlińska |  Agata Wojtkiewicz), packshoty - Mostrami.

Katarzyna Górecka FW 2013

Niewiele jest takich kolekcji, które robią wrażenie nawet wtedy, kiedy kilkukrotnie się do nich wraca. Mam wrażenie, że większość z czasem traci swoją magię związaną z pierwszym spotkaniem, zaczynamy dostrzegać braki, nieścisłości, wady. Pierwszy raz kolekcję Kasi Góreckiej widziałam na zdjęciach, które pojawiły się w sieci zaraz po pokazie w Łodzi. Ale moje nastawienie od tego czasu wcale się nie zmieniło.

Zdjęcia do najnowszej kolekcji wykonała Malwina Sulima (o której pisałam tutaj) - trzeba przyznać, że Kasia i Malwina tworzą wyjątkowo udany duet. Cukierkowe ubrania Kasi Góreckiej to sto, dwieście, a może i trzysta procent kiczu - słodkie napisy, pluszowe sweterki, puchate skarpetki. Pudrowe, dziewczęce kolory towarzyszą miękkim polarom (!), którym najprawdopodobniej do tego co uznajemy za modne, naprawdę daleko. Jakby tego przepychu rodem z amerykańskiego konkursu małych piękności było mało, są też szarfy (którą wybieracie - Queen of the Nerds czy No 1 Sweet?), korona, kolorowe wstążeczki. Do tego dochodzą trochę surowe zdjęcia Malwiny - niedopieszczone, robione jakby z ukrycia i w biegu. Efekt? Dla mnie rewelacyjny. Ale myślami wracam do samych ubrań i tego, jak wprawnie projektantka bawi się cienką linią tego, co uznajemy za "fajne". Ryzykuje, ale mam wrażenie, że w pełni swoje decyzje kontroluje, bo tak, jak w przypadku poprzednich kolekcji, całość nadal nadaje się do noszenia, a jednocześnie ma w sobie sporą dawkę kreatywności.

Wszystkie zdjęcia - Malwina Sulima, modelka - Nicol/Avant, zapraszam na fanpage i stronę Kasi Góreckiej.

Wearso - Falling

Jedną z cech, którą bardzo cenię u projektantów, jest autentyczność. Jeśli ktoś wierzy w to, co robi, wierzę i ja. A jeśli przy tym jest szczery i otwarty na dyskusję...to pewnie mówimy o Wearso i Oli Waś.

Falling to kolekcja jesienno-zimowa, ale w Wearso pory roku nie są najważniejsze. Zwykle, kiedy ktoś opowiada mi o idei tkwiącej w ubraniach, pukam się w głowę. To w końcu tylko zwykłe ciuchy. A jednak w przypadku Wearso jest trochę inaczej. Z jednej strony to oczywisty (bo stanowiący podstawę marki) komunikat - ma być ekologicznie. Ale bez udowadniania niczego na siłę. A z drugiej jest w tych ubraniach coś więcej niż tylko materiał i kilka szyć. Może to za sprawą tego, jak projektantka angażuje się w cały cykl produkcji - od tworzenia prototypów, do wystroju butiku (poznański Pop Up Shop w Starym Browarze był po prostu piękny - jeśli ktoś do niego nie zajrzał, to naprawdę ma czego żałować!). A same ubrania? Trzeba dystansu, żeby model sukienki-wora nazwać "Buka", a Oli go nie brakuje. Dzięki temu Wearso to eksperymenty - gdzieś jest za dużo materiału, a w innym miejscu trochę za mało, raz odsłaniamy plecy, innym razem nogi, ramię, dekolt. Możliwości jest wiele i tak naprawdę większych ograniczeń po prostu nie ma. Wearso pokazuje też, że kobiecość to nie podkreślenie biustu, mocny makijaż i obcisłe stroje. Nie wiem, czy kojarzycie piękną Marię z poznańskiej GagaModels - chyba najbardziej zmysłową dziewczynę tej agencji. Gdybym nie zobaczyła lookbooka Falling, stwierdziłabym, że w ogóle nie pasuje do marki, charakteru ubrań. A okazuje się, że jest wprost przeciwnie... i to wcale nie na zasadzie kontrastu. Owinięta po samą szyję modelka (swoją drogą - moja ulubiona stylizacja w całej kolekcji, na drugim zdjęciu!) jest silna i sama nie wiem, czy podkreśla to jej wzrok, czy sposób, w jaki leżą na niej ubrania. Wszystko dopasowuje się do ciała i odpowiada jego potrzebom, dlatego w rzeczach od Wearso można się i ukryć, i pokazać. Paradoks? W Wearso nikt nie boi się takiego efektu i chyba właśnie dlatego wszystkie kolekcje są tak udane.

 

Zdjęcia - Yosuke Demukai,stylizacje - Magdalena Nawrocka/Story Giver, modelka - Maria/GagaModels, włosy - Katarzyna Zalewska, make up - Zosia Krasuska-Kopyt, biżuteria - La Sal Gallery. Zapraszam na stronę i fanpage Wearso.

Tatuum FW 2013

Z listy sieciówek, do których zaglądam, wykreślam kolejne i kolejne miejsca. Mam wrażenie, że świadome kupowanie zamiast stawać się coraz popularniejsze, jest spychane na dalszy plan przez masową i niepohamowaną konsumpcję. Słaba jakość i ślepa pogoń za zmieniającymi się szybciej niż myślimy trendami, sprzyja paradoksom. Sklepowe półki uginają się od namiaru towarów, a jednak mam wrażenie, że... nic tam nie ma. Na szczęście znajduję jeszcze kilka miejsc, do których lubię zaglądać. Wśród nich znajduje się jedna z polskich sieciówek - Tatuum.

Kilka sezonów temu Tatuum nieco odświeżyło swój wizerunek. A może nawet nie odświeżyło, co przypomniało, że można tu znaleźć naprawdę ciekawe rzeczy. Obok całej gamy klasyków (od granatowych, "szkolnych" marynarek po dopasowane czarne spodnie), pojawiły się "smaczki", które przyciągnęły nowych klientów - jak wielokrotnie wspominany na blogach i portalach kożuch-futerko. Tym razem kolekcja jest trochę bardziej stonowana. Żakiety w klasyczną kratę, wełniane swetry, proste sukienki - to nie są rzeczy, które sprawią, że spadnę z krzesła, przeglądając zdjęcia. Ale za to wyczerpię limit karty kredytowej, bo paradoksalnie, właśnie takich ubrań najczęściej szukam - dobrze wykonanych, nieprzesadzonych i niezbyt dosłownie osadzonych w różnych, mniejszych i większych "modach". Podoba mi się też pomysł na kolekcję świąteczną. Nie karnawałową, pełną ciężkich cekinów i góry brokatu (uwielbiam i jedno, i drugie, ale nie w każdym wydaniu), a łączącą swobodę z elegancją. Mam wrażenie, że to styl wielu amerykańskich blogerek, których strony tak chętnie obserwuję (między innymi Pink Peonies, M loves M, With Love From Kat). Dopasowane fasony połączone z ciekawymi fakturami, ołówkowe spódnice i wyraźne, chociaż raczej stonowane wzory. Są też błyszczące nitki i cekiny, ale wszystko w wydaniu raczej na oficjalną kolację, niż imprezę w klubie. Czy to źle? Według mnie wprost przeciwnie - Tatuum nie udaje, nie próbuje na siłę się odmłodzić, tylko kieruje swoje ubrania dokładnie do tych osób, do których powinien. Tak trzymać!

Wszystkie zdjęcia - materiały prasowe Tatuum. Zapraszam na fanpage i stronę firmy.

Henry&Vince FW 2013

Dlaczego o polskiej modzie mówi się, jakby była tylko domeną szarych bluz i dresowych spodni? Mam wrażenie, że niektórzy specjalnie zamykają oczy, na to, co tworzą projektanci... żeby móc trochę ponarzekać. Ale na blogu nie ma miejsca na krytykanctwo. Za to jest na jesienno-zimową kolekcję Henry&Vince.

To dopiero druga kolekcja Henry&Vince, ale młoda marka od początku przyzwyczaja nas do dobrego. Wiosna i lato mijały pod znakiem pastelowych barw w połączeniu z tradycją (czerń i biel). Jesień za to wcale nie atakuje nas burością. Pojawia się beżowy melanż, ale tuż obok kolor wina i miedziano-złoty żakard. Powracają fasony znane z debiutanckiej kolekcji, rozkloszowana spódniczka, prosta bejsbolówka. Mimo tego, nie mam odczucia, że to powtarzalne - może to za sprawą materiałów, a może po prostu dobrze mieć swój "główny" produkt, który lubi witać się z nami co sezon? Podoba mi się też pomysł na sukienkę, którą można zakładać na kilka sposobów - luźna tuba nadaje się i na kaptur (na zimę idealny!), i na lejący golf. Ta wielość funkcji obecna jest w większości rzeczy Henry&Vince - bejsbolówki wcale nie są tak sportowe, jak mogłoby się wydawać, a jedwabna sukienka spisze się i na uroczystej kolacji u babci, i w pracy. Dodatkowy atut, który ciężko przekazać na zdjęciach (a w słowach jeszcze trudniej), jakość. Wełna, kaszmir, jedwab... dominują naprawdę dobre materiały i równie dobre wykończenie. Dowody? Pelerynka z poprzedniej kolekcji jest rewelacyjna - nie mam wątpliwości, że przetrwa w mojej szafie lata. Takim ubraniom mówię zdecydowane tak!

Wszystkie zdjęcia - Ewa/No Sugar Photography, modeka - Luiza Matyba, włosy - Spinky Mood Creators, make up - Anita Zaboros, biżuteria - Cocktail'me fashion jewellery, buty - Loft37, miejsce - Studio Deszcz. Zapraszam na fanpage marki.